Een maand lang low-budget backpacken door het tropische Sri Lanka is…

 

Accepteren dat je je vies voelt, of eigenlijk accepteren dat je vies bent.

Accepteren dat je nagels zwart zijn, zonder dat je ook maar iets van vies wordende activiteiten hebt gedaan.

Accepteren dat je bij elke beweging zweet, overal.

Accepteren dat je hetzelfde vieze shirt de volgende dag weer aantrekt. En de dag daarna ook. En de dag daarna óók. En laat ik het over de volgende dagen maar niet hebben.

Accepteren dat de busbank bruin afgeeft en je witte shirt vol met bruine strepen staat die er niet meer af te wassen zijn.

Accepteren dat je haar nat is van het zweet en je geen föhn hebt om het te laten golven, maar dat het sluik en vettig langs je hoofd hangt.

Accepteren dat er geen toiletpapier is op de wc (lees: put in de grond in een klein hokje zonder licht) en dat je het dan maar zonder moet doen.

Accepteren dat de muggen als bosjes op je af komen, je steken en de bulten zodanig gaan jeuken dat je het openkrabt en vervolgens daar dan weer kleine vliegjes op af komen.

Accepteren dat je deodorant niet meer effectief is.

Accepteren dat degene naast je net zo hard zweet als jij doet; even hard stinkt als jij doet en dat jij evenveel zweetdruppels overbrengt op de ander, als de ander op jou.

Accepteren dat je ontsmettingsmiddel voor je handen bent vergeten en je het eten zonder bestek moet opeten.

Accepteren dat hoe hard je ook afdingt, je sowieso de toeristen prijs betaald.

Accepteren dat men in de bus het geluid van een Indische film of videoclip zo hard aan zet dat muziek luisteren onmogelijk wordt gemaakt.

Accepteren dat je na een vijf uur lange benauwde busrit de bus uitstapt in de druipende regen, je backpack, aka je huisje met al je hebben en houden, uit de onderlade van de bus wordt geknikkerd en helemaal zeiknat en besmeurd is met modder; je huisje is ondergelopen en stinkt.
Accepteren dat je vervolgens in de tuk tuk naar je geboekte hostel wordt gebracht, dan de boeking voor de week erop staat gepland en je op zoek kunt gaan naar een ander verblijf.
Accepteren dat je in een willekeurige homestay belandt, waar de vriendelijke eigenaar je kleding gratis en voor niets in de wasmachine stopt en je een fantastisch dinner krijgt geserveerd; leermoment ‘elk nadeel kent zijn voordeel.’

Accepteren dat je op een plek komt, waarvan je prachtige foto’s hebt gezien, lees: parel witte stranden en een azuur blauwe zee, maar het één teleurstelling blijkt te zijn van grijzig water en geel strand bezaaid met afval en tientallen straathonden en hun uitwerpselen.

Accepteren dat je nadat je in een tropische regenbui hebt gelopen, je doorweekt bent, het liefste een warme douche wilt hebben, maar je het moet doen met een koude dunne straal water.

Accepteren dat de doucheknop naast de deur hangt, de wc een halve meter recht tegenover de doucheknop en het doucheputje aan de overzijde van de badkamer; betekent dus dat na elke douchebeurt de gehele badkamer drijfnat is.

Accepteren dat je je eigen kleding hebt gewassen, deze hebt opgehangen aan de waslijn en je er dan achter komt dat deze niet goed is vastgemaakt, waardoor de net gewassen natte kleding op de zand bezaaide grond valt.

Accepteren dat je onvoldoende bilspieren hebt getraind en je na 5 uur in de bus gezeten te hebben strompelend naar buiten stapt in de hoop op geen aambeien.

Accepteren dat je na een dagje smog-stad, je je nagels over je gezicht schraapt en er zwarte vellen onder je nagels blijven hangen.

Accepteren dat je om 4 uur in de nacht moet opstaan en slaapdronken en met een backpack van 15 kilo de trein moet halen, om daarin vervolgens 10 uur te overleven.

Accepteren dat je voor het slapen gaan een kikker uit de wasbak haalt en deze weer vriendelijk buiten in de natuur plaatst, maar dat je de volgende dag wakker wordt van het kwaken van dezelfde kikker, in dezelfde wasbak; waardering voor een schone kamer, zonder ongedierte, stof en spinnenwebben is groot.

Accepteren dat je al meer dan een week je haar niet hebt geborsteld, omdat je deze kwijt bent geraakt, en resulteert in een bosje dreadlocks; Je erachter komt dat ze geen borstels verkopen, maar enkel kammetjes.

Sri Lanka, je was een mooi begin van onze wereldreis. Je hebt ons prachtige momenten gegeven. Dankzij jou zijn we goed ondergedompeld in het backpackers leventje. Je bracht ons onvoorziene situaties, de één wat fijner dan de ander. Telkens opnieuw was ik dankbaar voor de ervaringen. Flexibiliteit, regulatie van emoties, zelfkennis en mijn relativeringsvermogen heb je voortdurend op de proef gesteld. Je hebt een bijdrage geleverd aan mijn persoonlijk groeien!

Sri Lanka, de parel van de Indische Oceaan. Ook voor jou?